Αν... Παπακαλιάτης

Αν μου άρεσε; Πολύ. Γιατί; Γιατί όταν βγήκαμε από την αίθουσα, το παραδεχτήκαμε όλες : κάτι νοιώσαμε (ναι, δεν πήραμε αγόρια στον Παπακαλιάτη... ).

Κοροϊδεύαμε στην έξοδο και "πετούσαμε" διάφορα "Αν" η μία στην άλλη, "Αν" δεν πήγαινες στην τουαλέτα μετά το έργο, η ζωή σου θα είχε πάρει τώρα άλλη τροπή", "Αν" είχες παρκάρει στο άλλο parking, μπορεί να σε περίμενε ο θεός έρωτας" και άλλα τέτοια...

Όταν όμως έμεινα μόνη να βαδίζω προς το σπίτι, η ανεβασμένη διάθεση έδωσε θέση σε μια περίεργη αγωνία και ένα πολύπλοκο συναίσθημα. Τα "Αν" που μου ερχόταν τώρα στο μυαλό άρχισαν να γίνονται πιο στενάχωρα, κάτι σε δράμα μπερδεμένο με ερωτηματικά του τύπου, "Αν τώρα μου συμβεί κάτι, οι άνθρωποι μου θα ζήσουν το, "Αν δεν είχε ανοίξει τα email της, δεν θα είχε δει την πρόσκληση για την πρεμιέρα της νέας ταινίας του Παπακαλιάτη..."

Ένα τρίτο συναισθηματικό κύμα που ακολούθησε, με ήθελε πεσμένη στο πάτωμα να φιλάω τον νυσταγμένο Μαλτέζο και σκύλο του σπιτιού, σαν να μην υπάρχει αύριο...Τελικά, αποφάσισα ότι είχα ανάγκη να κοιμηθώ μεταφέροντας στο κρεβάτι μου τα παιδιά μου.Για να χαϊδεύω τα κεφαλάκια τους, ακούγοντας και ξανακούγοντας μέσα μου τις φωνές της Εlla Fitzgerald και Δήμητρας Γαλάνη που μεταξύ άλλων, "έντυσαν" μουσικά το δημιούργημα του Χριστόφορου. Αυτό σου προκαλεί η ταινία. Ενώ παρουσιάζει ωμά τη μοναξιά, τη λύπη και την απώλεια ως μέρη της ζωής, σου δίνει και μια κρυφή ελπίδα, ότι σε άλλους χρόνους, σου αναλογεί ευτυχία. Εν ολίγοις, αν οι καλές στιγμές που σου αναλογούν εντοπίζονται στο σήμερα, ζήσε τις συνειδητοποιημένα.  Αν περνάς δύσκολα, υπομονή...

Το σενάριο θα σας θυμίσει το "Sliding Doors" με την Paltrow και μια ατυχής σκηνή, θα φέρει ίσως στο νου σας το πιο πρόσφατο "Οne day", με την  Anne Hathaway. Θα σας συγκινήσει, γιατί φέρνει αυτούσιο στο σήμερα το cult "γραφικό" ζευγάρι του ελληνικού κινηματογράφου, Αντωνάκη και Ελενίτσα (ναι Αντωνάκη μου...).Θα σας δείξει επίσης κατάμουτρα, όλα όσα προσπαθείτε να ξεπεράσετε καθημερινά και την άμυνα που ενεργοποιείτε κάθε πρωί για να σας βγάλει, κυριολεκτικά ζωντανούς, από την κρίση. Όλα θίγονται εύστοχα, η σημερινή μας κατάντια και τεράστια δυσκολία, τα ματ και τα ενεχυροδανειστήρια, αλλά και το alzheimer's disease, ακόμη και η αποδοχή των ομοφυλοφιλοφυλικών σχέσεων.

Μέσα στην αίθουσα του Village, o ίδιος ο Παπακαλιάτης παρέα με την "απαλή" συμπρωταγωνίστρια του Μαρίνα Καλογήρου, κάθισαν ανάμεσα μας.
 Πριν την έναρξη, χαιρέτησε και ευχαρίστησε όλους όσοι τον βοήθησαν στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο (σενάριο-σκηνοθεσία και υποψιάζομαι επίσης, την ανάμειξη του στη δουλειά του Θεσσαλονικιού συνθέτη Χριστίδη, στον οποίο ανήκει η υπέροχη μουσική  :-) .
Πρόσεξα ότι μιλώντας live, χρησιμοποιούσε έντονα τα χέρια του, ως μέσο έκφρασης. Aκριβώς σαν να υποδύεται έναν από τους ρόλους του. Ζεστός, λίγο ψεύτικος, λίγο ντροπαλός, λίγο too good to be true !
Αγαπητέ, αισθαντικέ Χριστόφορε,Το blog sta palia mou loubout "Aν", σας εύχεται πολλά πολλά εισιτήρια, συμμετοχή -γιατί όχι- σε διεθνή φεστιβάλ και μια προσωπική πορεία με "Αν" καλότυχα...

"AN" - TΡΕΙΛΕΡ
https://www.youtube.com/watch?v=QyyjsJjypX

Μια ωραία ταινία

'Οσες και - μερικοί όσοι - διαβάζετε τα παλιά μου Louboutin καιρό, γνωρίζετε ότι σπάνια αφήνω το αστικό περιβάλλον εν καιρώ καύσωνα και είμαι ανάμεσα στους γλυκούληδες - γραφικούς - μοναχικούς του Αυγούστου. Αυτοί λοιπόν οι τύποι, εμείς, αγαπάμε πολύ το θερινό σινεμά. Προχθές το βράδυ λοιπόν, με την αφύγρανση να με περιμένει πίσω στο πολύ σκονισμένο σπίτι μου, είδα ταινιούλα αξιώσεων.
"Μεσοτοιχίες" ο ελληνικός τίτλος, "Μedianeras" o original αργεντίνικος. 

Η ταινία ταίριαξε γάντι με τη ρομαντική διάθεση της άδειας πόλης, με την κλαψιάρικη συζήτηση που είχα το μεσημέρι με μια φίλη για έναν δικό της ψεύτη έρωτα, με την μιζέρια της κρίσης στην ατμόσφαιρα. Αυτό το τελευταίο μάλιστα αποδίδεται τόσο καλά, σκεφτείτε μιλάμε για την Αργεντινή μετά από περίοδο σαρωτικής κρίσης. Κάτι σας θυμίζει, ξέρω...

Οι πρωταγωνιστές, δύο νέα παιδιά με τρυφερές ψυχές, οι οποίες άδειασαν μέσα στην ασχήμια των καιρών τους. 

Το κεντρικό ζητούμενο, η ανεύρεση του άλλου μισού. Χωρίς να αισθάνεσαι όμως, το ψευτοχαρούμενο συναίσθημα που σου δίνει μια αμερικάνικη ρομαντική κομεντί. Σας τη συστήνω, γιατί θα νιώσετε να ταυτίζεστε με τη δυσκολία του αταίριαστου και την ομορφιά του δικού σας ταιριαστού. Απίστευτες φατσούλες οι δύο τους, ανθρώπινη και ρεαλιστική η ταινία. Μην αποθαρρυνθείτε από το τρέιλερ, νομίζοντας ότι πρόκειται για ταινία "μια λέξη ανά δεκάλεπτο". Οι μονόλογοι και διάλογοι είναι σωστά ζυγισμένοι  και πολύ συμπαθητικοί. 

Η φράση που έμεινε στο μυαλό μου είναι,

"Πώς να σε βρω, αφού δε ξέρω πως είσαι ;"  

Καλό Αύγουστο, απολαύστε τη μοναξιά προσμένοντας με πίστη (αν αυτή είναι η συνθήκη για εσάς), ή απολαύστε τον έρωτα σαν να μην υπάρξει αύριο (αν τον έχετε βρει) 

Ταινία Madonna WE

"W.E", όπως Wallis Simpson, κοινή θνητή socialite, διαζευγμένη 2 φορές( ! ) & Edward VIII, Bασιλιά της Αγγλίας...

Μόλις βγήκα από το σινεμά, αισθάνθηκα να τρέξω να μοιραστώ την εμπειρία. Όχι γιατί ήταν η καλύτερη ταινία που έχω δει. Ούτε γιατί την υπογράφει η Madonna (αν και τα κατάφερε και πάλι μια χαρά, η ώριμη πεισματάρα...). Κάποιοι σκληροπυρηνικοί κριτικοί, ίσως τη σχολίαζαν επιδερμική με πολύ καλό styling. Δεν ξέρω, ούτε με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει επειδή καταπιάστηκε με το μεγαλύτερο love affair του 20ου αιώνα. Mε τον έρωτα που έμεινε στην ιστορία, γιατί είχε παραίτηση από θρόνο για χάρη του...
Διάβασα ότι η Madonna γέμισε με φωτογραφίες του θρυλικού ζευγαριού, τους τοίχους ενός άδειου δωματίου του σπιτιού της. Η ίδια δήλωσε ότι το έκανε, για να αισθανθεί την ενέργεια τους μαζί, ώστε να μπορέσει στη συνέχεια,να σκηνοθετήσει  την ταινία. 

Aυτό το ανεξήγητο μαζί με σκότισε σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Αυτή τη σκοτούρα κουβάλησα και στο σπίτι. Βλέπετε, για ακόμη μια φορά είχα αποδεικτικό στοιχείο, για τον τρόπο που μπορεί να αγαπήσει παράφορα ένας άνδρας - που τα έχει όλα -. 

Με όρο φυσικά, να διαλέξει αυτός και να μην τον διαλέξουν...με extra όρο να μην είναι απολύτως διαθέσιμο το θηλυκό, να υπάρχει επιπλέον βαθμός δυσκολίας. Ασχέτως με το αν το θηλυκό είναι ανάλογο του -στα χαρτιά πάντα-, ή με άτακτο παρελθόν, ασχημούτσικο και ανίκανο να τεκνοποιήσει, όπως συνέβη στην εν λόγω ιστορία, δηλαδή στην πραγματικότητα. 

φωτογραφία του πραγματικού ζευγαριού

Κάποιες στιγμές νιώθεις να συμπονάς την Wallis Simpson, - γιατί είναι και η άτιμη μεταξύ τους χημεία, που είναι ακαταμάχητη όταν χορεύουν οι δυό τους συνεχώς, στιγμές που με τρελαίνουν -,...  άλλες συνέρχεσαι και λες, "μεταξύ μας τώρα, είχες τη φοβερή τύχη να αγαπηθείς όσο λίγες, ενώ φέρθηκες ψιλοσκάρτα σε φίλη και σύζυγο...αν λάβουμε υπόψη την εποχή σου δε, έζησες, χόρτασες εμπειρίες...μην παραπονιέσαι λοιπόν, για τις θυσίες που έκανες στην πορεία...". 

Προσέξτε το αυτό το τελευταίο, γιατί κάπου εκεί εστιάζει η Μadonna, υπερασπίζεται τη γυναίκα που θυσίασε τη φήμη και την ελευθερία της για αυτόν τον έρωτα. Προσωπικά, γνωρίζοντας πόσο ερεθιστική μπορεί να είναι κάθε μορφή εξουσίας για έναν άνδρα, μάλλον θεωρώ μεγαλύτερο ήρωα τον βασιλιά, που παρέδωσε το στέμμα. Ζώντας μάλιστα στη Βρετανία, υπό τη σκιά της Mother Queen...Μου κάνει μακράν πιο ρομαντικό. Υπό αυτό το πρίσμα, το χρειάζομαι το παραμύθι...


Αλλά αυτό θα το κρίνετε καλύτερα εσείς. Για να δω την ελαστικότητα σας, η οποία σίγουρα βασίζεται στις εμπειρίες σας ;-) 
Αξίζει ακόμη να προσέξετε τη μουσική επένδυση, που άλλωστε σε κρατάει alert καθ'όλη τη διάρκεια, αλλά και την απόδοση αισθητικά των δύο εποχών που σε ταξιδεύει. Να μη ξεχάσω επίσης, τα αμέτρητα τσιγάρα που καπνίστηκαν μπροστά στα μεγάλα διλήμματα, τα κόκκινα κραγιόν (που ευτυχώς ξέρουμε πια να φοράμε, βλέπε αμέσως προηγούμενα post) και τα Cartier κοσμήματα, που όριζαν τον σκανδαλώδη έρωτα τους. 


Γενικά, ζήλεψα για ακόμη μια φορά τον ερωτισμό της καλοπέρασης της δεκαετίας του '30 και ξενέρωσα, συνειδητοποιώντας πόσο δύσκολο είναι να κάνουμε την παραμικρή υπέρβαση μέχρι και σήμερα. Ακόμη και για τα αυτονόητα αργούμε να αντιδράσουμε και "κολλάμε". Eυτυχώς, η πρωταγωνίστρια που υποδύεται μια typical σύζυγο στο Manhattan χρονικά κάπου στο τέλος του '90, εμπνέεται από το θυελλώδες love story και "ξεκολλάει"...

I am sure you will enjoy this movie,

Wish U all a great week ahead :-)    

*7η τέχνη (...τον Αύγουστο)

Καιρό είχα να ευχαριστηθώ ταινία.
Να αποτύχω στην πρόβλεψη του τέλους στο πρώτο δεκάλεπτο ...
Να θυμηθώ ότι μπορεί να υπάρξουν αληθινές φιλίες και μεγάλες αγάπες...

El secreto de sus ojos.

Ένα από τα θετικά ενός summer in the city είναι η πρόσβαση σε ταινίες που χάσαμε το χειμώνα, αλλά και σε κλασσικές αγαπημένες που ξαναπροβάλλονται. Το "Μυστικό στα μάτια της" είναι μια αστυνομική ταινία, που έφτιαξε με αγάπη ο Αργεντινός δημιουργός της σειράς  Law and Order που παίζει στην τηλεόραση . Κατά τη γνώμη μου άξιζε 100% το όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας που απέσπασε φέτος, αν και πολλοί θεωρούσαν φαβορί  την Γερμανική, επίσης μεγάλη ταινία, "The White Ribbon". Το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ νομίζεις ότι παρακολουθείς ένα ελαφρύ θρίλερ σε ατμόσφαιρα 70's, σταδιακά γίνεσαι μάρτυρας δύο ιστοριών ανεκπλήρωτου έρωτα. Η μία λόγω μεγάλης αδικίας και η άλλη λόγω κοινού εγωισμού...    Με αφορμή τα συναισθήματα που μου προκάλεσε η ταινία, θυμήθηκα όλες τις ιστορίες αγάπης που μου άρεσαν στο σινεμά, αυτές που μου προκάλεσαν από απλό φτερούγισμα μέχρι και χρήση softex στα σκοτεινά...

Αγάπα με αν τολμάς

Δεν έχω δει πιο γλυκιά ταινία...Νομίζω θα συμφωνήσετε αφού μάλλον έχετε δει την γαλλική ταινία που προβλήθηκε στην Ελλάδα πριν μερικά χρόνια αλλά χαρίστηκε και σε dvd μέσα σε δύο εφημερίδες...Η σχετικά άσημη τότε,  Μarion Cotilliard (που σήμερα θεωρείται η καλύτερη Γαλλίδα ηθοποιός της γενιάς της) , αγάπησε με πείσμα το αγοράκι /άνδρα / ηλικιωμένο κύριο συμπρωταγωνιστή της, δίνοντας μας μαθήματα ευφυούς ερωτικού παιχνιδιού. Αν δεν έχετε δει την ταινία και πιστεύετε ότι είστε καλή "παίκτρια" με τους άνδρες, καιρός να πάρετε μερικές ιδέες που αγγίζουν τα άκρα! 

The notebook

Άλλη μια ιστορία αγάπης που έχω να θυμάμαι...Λίγο οι σκληροί γονείς της κοπέλας, λίγο η απόσταση, λίγο οι παρεξηγήσεις, όλα σε πωρώνουν να τους  θέλεις μαζί και για πάντα...

P.S. i love you 

Tώρα πείτε μου, είναι δυνατόν να πεθαίνει αυτός που αγαπάς αλλά ο ίδιος να συνεχίζει να σου δείχνει λατρεία μέσα από κινήσεις που έχει προγραμματίσει να συμβούν, αφού έχει φύγει;;;;;
Έκλαψα σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας,  γιατί έχω κι εγώ ως γυνή,  την συνήθεια της πρωταγωνίστριας Hilary Swank... Μπορεί δηλαδή να γκρινιάξω έντονα, για θέματα ασήμαντα...Αν και η φίλη μου Μ. που έστειλα να δει την ταινία  τρέχοντας δεν συγκινήθηκε όσο εγώ, προσωπικά, πήρα το μαθηματάκι μου και προσπαθώ να εκτιμώ τις στιγμές μου...


Ταινίες τρυφερές, πολλές έχω να θυμάμαι..το ευχάριστο είναι ότι αυτές οι ταινίες, που μάλλον απευθύνονται σε γυναίκες, αρέσουν και σε πολλούς άνδρες. Το έχω παρατηρήσει στις επιλογές ταινιών που καταχωρούν στο facebook.
Σε αυτές τέλος που αξίζουν, (αυτού του τύπου), να συμπληρώσω τις εξής :

 - "Αναμνήσεις μιας γκέισας",ανεκπλήρωτος έρωτας για ακόμη μία φορά, άλλα και πολλά extra tips από εταίρες made in Asia!
 - "La vie en rose", η υπέροχα δοσμένη  βιογραφία της Edith Piaf,
 - "Original sin", ταινία που αποδεικνύει ότι, όταν ο αρσενικός(Banderas...)  ερωτοχτυπηθεί (με την Angelina Jolie...), μπορεί να υποστεί τα πάντα! 
 - "Μεγάλες προσδοκίες", τόσο διαχρονικό το story, τόσο έντονοι οι χαρακτήρες...δεν μπορώ να ξεχάσω το ύφος της Paltrow, τη χρήση του πράσινου χρώματος από το σκηνοθέτη, αλλά και το soundtrack της ταινίας. 
 - "Θα σε βρώ στον Παράδεισο" (πολλά, πολλά πακέτα χαρτομάντηλα...)



Τώρα για απόψε,
αν σας ενέπνευσα,
 να ξέρετε ότι,
 κάποιοι τρυφεροί επαγγελματίες του σινεμά, επέλεξαν και προβάλλουν αυτές τις μέρες σε κάποια θερινά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης παλιές, καταπληκτικές ταινίες, όπως το Ραντεβού στο Παρίσι με την Audrey Hepburn και το Bonnie and Clyde,το οποίο σας εγγυώμαι, μπορεί να αποτελέσει πηγή έμνευσης για τα αξεσουάρ που θα συνδυάσετε με τα παλτό σας το χειμώνα!


ΣΕ DVD 'Η ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ,ΜΗΝ ΤΙΣ ΧΑΣΕΤΕ!
HAVE A SUPER ROMANTIC SUMMER ;-)

Sex and the city 2 ( before the premiere )

pop corn www.barneys.com

Τα κορίτσια των οποίων το στυλ και τις συμπεριφορές αντιγράψαμε και επιμένουμε να αντιγράφουμε, επιστρέφουν ! Ελπίζουμε βέβαια αυτή τη φορά να είναι πιο ρεαλιστική η συνέχεια του love story μεταξύ της Carrie και του Mr. Big...γιατί δεν μπορεί μόνο εγώ να απογοητεύτηκα με την παρατημένη νύφη που δέχεται πίσω τον ανισόρροπο ( ο οποίος απέδειξε  την αγάπη του μέσω μερικών e - mail...Sex And the City The Movie 1).

Αυτό στην πραγματικότητα δεν θα γινόταν ποτέ. 
Ίσως θεωρήσετε απόλυτη την τοποθέτηση μου, αλλά οφείλω να αντιδράσω. Πρέπει εμείς, οι σοφότερες (= παθούσες και μαθούσες ), να δείξουμε στα ανύπαντρα κοριτσάκια του πλανήτη ότι δεν είναι φυσιολογικό να μην θίγεσαι ποτέ και να δέχεσαι τα πάντα. Είναι δηλαδή αποδεκτό, ένας ψεύτης έρωτας να σε "τρέχει" μέχρι τελικού εξευτελισμού;;;Το θεωρώ αναξιοπρεπές για το γυναικείο φύλο... 


Αντίθετα με την ιστορία της Carrie, θεωρώ πολύ ανθρώπινο το χωρισμό - λόγω συνθηκών -   της Samantha από το male super model, ρεαλιστική την ιστορία της Miranda και του Steve που τα ξαναβρίσκουν μετά από απιστία και πιθανή τη ζωή της Charlotte με το δικηγόρο. 

ANYWAY, αύριο στην premiere του Sex And The City 2, θα δούμε αν η συνέχεια των 4 ιστοριών είναι ρεαλιστική ή όχι...


 Προς ενημέρωση σας, το ζέρσεϊ άσπρο φόρεμα που φοράει η Carrie Bradshaw στην αφίσα και φυσικά στην ταινία, είναι Halston Heritage και το είδα στον κάτω όροφο του Soho Soho στην Κηφισιά  πριν ένα μήνα! (σε κοραλί και σε μοβ χρώμα, 380 ευρώ ~). Τα glitter gold παπούτσια της είναι Christian Louboutin  ( τι άλλο θα ήταν...), το κλασσικό μοντέλο Pigalle. O μακρόστενος φάκελος που κρατάει είναι Chanel (τι άλλο θα ήταν...). Για τα γυαλιά το ξανασυζητήσαμε  το Νοέμβριο (άρθρο sunglasses A-list ), είναι MYKITA & Bernhard Willhelm Franz και βρίσκονται  ήδη στη βιτρίνα όλων των καταστημάτων οπτικών, που θέλουν να θεωρούνται επίκαιρα. To κολιέ τώρα το άφησα τελευταίο γιατί δεν αγοράζεται τόσο εύκολα, όσο τα προηγούμενα...είναι της σχεδιάστριας κοσμημάτων  Solange Azagury -Partridge που εκτιμάται δεόντως από το διεθνές jet set και κοστίζει $198,200.
 Εύχομαι να σας κάλυψα.


Είμαι περίεργη, θα μας αρέσουν ακόμη οι super στιλιζαρισμένες πρωταγωνίστριες, ή εν καιρώ κρίσης θα σκεφτούμε ότι αυτά, - τα έξοδα για την εμφάνιση -, γίνονται μόνο στις ταινίες...
Ας ελπίσουμε ότι μετά την ταινία, θα νιώσουμε ικανές όπως πάντα να ντυνόμαστε και να φερόμαστε όπως αυτές, τις τολμηρές γυναίκες χωρίς ηλικία που σίγουρα περιλαμβάνονται ήδη,  στην ιστορία της παγκόσμιας μόδας.
CARRIE ON GIRLS...